روان ۴

چند وقت هست که با فائزه م. بیشتر دوست شدم. اون روز داشتم بهش میگفتم که اینقدر پیش بینی نکن بقیه چه فکری راجع بهت میکنن و خودت رو به خاطرش موذب نکن. و این که اگه بقیه حسی نسبت بهت دارن، اگه ارزش این رو داشته باشه که تو بخوای ازش مطلع باشی، حتما بهت میگفتنش. امروز دیدم چند روزه که یه نفر پیام هام رو سین میکنه و جواب نمیده، یا که وقتی یه پست تو اینستا براش فرستادم فقط لایک کرد. یه حس مبهمِ "خب من چه کار اشتباهی کردم" و جست و جوی گذشته داشتم که دارم سعی میکنم از خودم دورش کنم چون واقعا اگه مسئله مهمی وجود داره باید با من در میون میزاشت. من که نمیتونم تا ابد دنبال این باشم که رابطه مون رو درست کنم، چرا اون یه بار پا پیش نزاره و حتی مطرح نکنه؟ اصلا اگه قراره یکطرفه درست بشه چیز ها همیشه از سمت من، لزومی نداره که ادامه بدم. 

پی نوشت. از صبح کلی از فامیل و دوست و آشنا بهم زنگ زدن، ولی من اگه جای ع. بودم وقتی میدیدم دوست دخترم توییت کرده که نارحته از این که توی مناسبت ها تنها باشه، حداقل بهش پیام میدادم. ولی خب من خودم مسئول حال خودمم و بهش هم که چیزی نگفتم که بخوام انتظاری داشته باشم. ولی دیپ اینساید، احساس میکنم وقتی یه مدت نبینمش دوستش هم ندارم. یعنی فراموش میشه انگار. نمیدونم، شاید طبیعیه. شاید هم چون وقتی نیست بهم توجه نمیکنه این یه مکانیسم دفاعیه که فکر میکنم دوسش ندارم که نارحت نشم از این که دوستم نداره.